Daha Çok Düşündükçe Daha Az İlerliyorsun
Düşünmek seni ileri götürmüyorsa, belki de ilerlemiyorsundur sadece dönüyorsundur.
Bir şeyi yapmak yerine onun üzerine düşünmeye başladığında, başta bu mantıklı gelir. Daha iyi bir karar vermek için biraz daha düşünmek, biraz daha netleşmek istersin. Acele etmemek doğru bir şey gibi hissettirir.
Ama bir noktadan sonra düşünmek ilerleme olmaktan çıkar.
Aynı şeyin etrafında dönmeye başlarsın. Yeni bir şey eklemeden, aynı ihtimalleri tekrar tekrar değerlendirirsin. Sanki ilerliyormuş gibi hissedersin ama aslında bulunduğun yer değişmez.
En zor kısmı şu: bunu fark etmek kolay değildir.
Çünkü zihnin aktif hisseder. Sürekli çalışıyormuş gibi görünür. Bu da sana “boş değilim, düşünüyorum” hissi verir. Oysa gerçekte olan şey çok daha basittir.
Hareket yoktur.
Düşünmek bazen çözüm üretir. Ama çoğu zaman sadece yük üretir. Özellikle aynı noktaya geri dönüyorsan, bu artık düşünmek değil, tekrardır.
Bu tekrar arttıkça bir şey değişir. Karar vermek zorlaşır. Çünkü seçenekler çoğalır ama netlik azalır. Her ihtimal yeni bir ihtimal doğurur ve zihin bu yükü taşımakta zorlanır.
Sonra ya ertelersin ya da en kolay olana yönelirsin.
İkisi de seni ileri götürmez.
Bu noktada çoğu kişi daha fazla düşünmeye çalışır. Daha netleşmeye, daha iyi analiz etmeye… Ama problem düşünmemek değildir.
Problem, aynı şeyi tekrar ettiğini fark etmemektir.
Düşünmek ile dönmek arasındaki fark kaybolduğunda, zihin ilerlemez. Sadece oyalanır.
Ve bu döngü genelde görünmez kalır. Sadece bir süre sonra kendine şu soruyu sorarsın:
“Ben neden hâlâ başlamadım?”
Cevap çoğu zaman düşündüğünden daha basittir.
İlerlemiyorsundur.
Sadece düşünüyorsundur.
Ama bir noktadan sonra şunu fark edersin:
Sorun karar verememek değil, neyin seni aynı yerde tuttuğunu görememek.
Witmina’yı kullananların fark ettiği şey de tam olarak bu olur. Düşünmenin nerede tekrar etmeye dönüştüğünü gördüğünde, hareket etmek zorlaşmaz.
Sadece netleşir.
